poniedziałek, 17 marca 2014

wiosenna Deidre




Dzisiaj ponownie zaprezentuję lalkę, która już miała okazję się pojawić na blogu (w poście http://lalkiplusmisie.blogspot.com/2013/10/wiosna.html).

Jest to jedna z pierwszych lalek, które próbowałam odlać z biskwitu i wypalić, więc jest statyczna jak kłoda, trochę toporna w kształcie i ma malowane oczy. Od czasu zaprezentowania jej tu po raz pierwszy dokonałam na niej kilkakrotnych zmian makijażu, wywaliłam płaszcz i trochę zmodyfikowałam pierwotny strój.

Lalka ma na imię Deidre i z mojego założenia jest irlandzką, wiosenną wróżką. Idealnie więc pasuje do obchodzonego dziś w Irlandii święta Św. Patryka :)

Irlandia ma bogatą kulturę przepełnioną baśniami i legendami o wróżkach i skrzatach, druidach, wyjących banshee i garnkach złota na końcu tęczy. Cały magiczny zwierzyniec i kopalnia inspiracji.

Najpierw wyszło tak:

...czyli jakoś niezbyt.

A teraz Deidre w ostatecznej wersji:






"Piegi znakomicie działają na rozum i chronią od kataru."
Jan Brzechwa


 W roli Irlandii - ogródek pod blokiem :P
 
 

Skrzydła muchy można zrobić z przezroczystej lub srebrnej organzy (takiej na rolkach, używanej np. w kwiaciarniach, dostępnej na allegro w dziale florystycznym), którą kilkakrotnie smaruje się bezbarwnym lakierem do drewna dla usztywnienia (w powietrzu, bo inaczej przyklei nam się na amen do podłożonej gazety).


 

Już niedługo pojawi się następna pannica, tym razem prosto z baśni rosyjskiej :) Będzie to siostra bliźniaczka Danse Macabre, którą zrobiłam z tego samego master moldu. Obecnie jestem na etapie wyszywania jej tycich bucików, więc już niedługo ;)

A przed Wielkanocą mam w planach próbę odlewania lalki metodą woskową! Mam 4 różne formy lalek o dorosłych ciałach i eśli mi się uda, to pójdą na sprzedaż, wiec trzymajcie kciuki!

środa, 5 marca 2014

Wrózka Chrzestna po przejściach

Poznańskie lumpeksy pod kątem lalek i zabawek to kompletne dno. Głownie dlatego, że przed wyłożeniem towaru jest on już dokładnie przebrany i wszelkie zabawki lądują na allegro albo są wydawane umówionym osobom :(((( i w efekcie zostaje parę maskotek. Sprawa z lumpeksami w mojej rodzinnej miejscowości ma się troszeczkę lepiej - tam zazwyczaj tez nic nie ma, ale jak raz na sto lat już się coś pojawi, to szczęka opada.


Tym razem udało mi się odkopać w stercie ciuchów lalkę firmy Danbury Mint z serii "Fairytale Dolls", w kórej znalazły się postaci ze znanych baśni.


Teoretycznie powinna wyglądać tak:

(zdjęcie promocyjne, rok 1988, 25 cali)

W serii ukazał się (yyy... ukazała?) m. in. Kopciuszek:


Niestety, lalka w żaden sposób nie przypominała brzoskwiniowego cuda powyżej. Bliżej jej było do bardzo sponiewieranej i obdartej wersji Baby Jagi. Włosy - strzęp. Suknia - czarnobrązowa, obszarpana i z zerwanymi klejnocikami. Buty - sztuk jeden (ale za to na obcasie). No brud, smród, mogiła i dramat. Udało się ją rozpoznać tylko dzięki olbrzymiemu tatuażowi "Fairy Godmother 1988".

Wróżka Chrzestna po kilku seriach mycia, prania i odplamiania ostatecznie musiała dostać nowe włosy, a strój wymagał kilku koniecznych zmian (koniecznych z powodu braku niektórych elementów). Niestety, od wielokrotnego prania suknia straciła swój śliczny brzoskwiniowy kolor i zrobiła się bladoróżowa.

Na dzień dzisiejszy wyszło tak:








  i jeszcze dwie fotki "na żywo":





Wróżka Chrzestna ma niesamowity kształt twarzy i dłoni, który ciężko uchwycić na zdjęciu.

Ta lalka na pewno pojawi się jeszcze na blogu, bo moje próby doprowadzenia jej do stanu cudowności jeszcze się nie skończyły. Na pewno musi dostać buty na obcasie i różdżkę (bo co to za wróżka bez różdżki?).

Problem w tym, że lalka w obecnej formie jakoś mi się nie do końca podoba. Mam z nią neiokreslony problem.



Stąd pytanie do Was: przywrócić ją do stanu pierwotnego...


...czy rozebrać do gołego biskwitu i wystylizować ją od zera po swojemu? Bo z jednej strony szkoda psuć, a z drugiej i tak już nie ma np. oryginalnych włosów i dodatków.

Uprzejmie proszę o komentarze :)))

niedziela, 19 stycznia 2014

GINEWRA

Czy wiedzieliście, że to w średniowieczu ludzie zaczęli chorować na anoreksję?

Wszystko to za sprawą średniowiecznych wymogów co do ascezy i kobiecego wyglądu, który tak naprawdę schodził na dalszy plan w porównaniu z kobiecą duszą. Bogobojność, pokora i asceza musiały zaowocować wychudzonymi, wiotkimi sylwetkami, zmizerniałymi i bladymi twarzyczkach oraz zawiązywanym na płasko biustem. Po tym właśnie poznawano porządną, cnotliwą niewiastę.


Jeszcze lepiej, jakby przypominała samego anioła – złotoblond włoski, skromnie spuszczone oczęta, ewentualnie rude falowane włosy (czyli mnie spalono by na stosie :P). Do tego dosyć długi, ostry nos i małe usta (pełne były nieprzyzwoite i skłonne do grzechu). Proporcje? Jak najmniejsze piersi, oczywiście żeby nie kusiły i – uwaga – wydęty brzuch. Efekt takiej sylwetki dawały długie suknie odcięte pod biustem. A do tego najlepiej żeby chodziły zawoalowane i zakryte.

Mimo, że kobieta była z jednej strony niewolnicą kanonu, to jednak wszystkim znane są eposy rycerskie, gdzie poszło o legendarną urodę jakiejś damy, która potem okazywała się już nie taka cnotliwa…

Ale do rzeczy, tzn. do lalek!

Mam wręcz nienormalne szczęście do lalek Franklina Minta, głównie z serii „Heirloom” (ich charakterystyczne buzie zawsze przywodziły mi na myśl twarze z kościelnej ikony). Posiadam ich co prawda w kolekcji mało, ale jakoś nigdy nie zamawiałam ani specjalnie nie sprowadzałam. Każda trafiła mi się wręcz magicznym przypadkiem – a to ktoś wystawił na allegro aukcję nie w tym dziale co trzeba i nikt nie licytował, albo wchodzę do sklepu z gratami, a ona tam jest i sobie na mnie czeka, albo znajduję w lumpeksie za śmieszną sumę. Tak trafli do mnie Romeo i Julia z postu http://lalkiplusmisie.blogspot.com/2013/10/licza-sie-tylko-frankliny.html.

Ale tym razem moje szczęście do FM przeszło samo siebie!

Dzwoni moja mama. I jak zwykle: „S., wiesz, byłam dziś w tym szmateksie, no wiesz, było dużo lalek. Barbie, ale jakieś stare i taka jakaś dziwna duża z porcelany w pudełku. Ale ci ich nie wzięłam, bo po co ci takie… ”.


MAMO, W TYŁ ZWROT I WRACAJ TAM!!!

Mama poleciała z powrotem i udało jej się jeszcze zastać wspomnianą lalkę z porcelany. Dorwałam ją w łapki dopiero w Święta.

Gdyby nie napis na pudełku w życiu bym się nie domyśliła, co to za brzydactwo, bo jedyna znana mi Ginewra od Franklina Minta prezentuje się tak:

Moja lalka wyglądała natomiast mniej więcej tak:

(foto znalezione wśród aukcji ebay)

Jak na lalkę FM wyglądała baaardzo nieciekawie. Po dokonaniu researchu w necie okazało się, że to jedna z trzech ekstremalnie limitowanych lalek przedstawiających główne bohaterki największych musicali z Broadwayu, których twórcami byli Lerner i Loewe. W serii znalazły się Gigi z musicalu "Gigi", Eliza z "My Fair Lady" oraz Ginewra z "Camelot". Warto podkreślić, że wszystkie trzy tutyły zostały zekranizowane i stały się nieśmiertelnymi hitami.

Powyższe wyjaśnia, dlaczego moja Ginewra przypominała chłopca - postać była grana przez Julie Andrews (ta sama co w "Mary Poppins"), która wtedy miała bardzo krótkie blond włosy.

Aż mnie skręcało, jak na nią patrzyłam. No błagam, czy tak wygląda królowa legendarnej urody? A na żywo wyglądała nędzniej niż na ebayowym zdjęciu wyżej!

Długo tak nie postała, od razu uszyłam jej nową perukę na wzór średniowiecznych malowideł i lekko zmodyfikowałam nakrycie głowy tak, żeby go nie zniszczyć. Wiem, że nie powinnam ruszać tak rzadko spotykanej lalki, ale mierziła mnie ogromnie.

Obecnie prezentuje się tak:



Jej imię oznacza ze staroceltyckiego "biały duch" oraz "kobieta w wyścigu"


Ginewra ma twarzyczkę idealnie wpisującą się w średniowieczny kanon urody i sposób przedstawiania ludzi w sztuce. Jej strój i puste spojrzenie przypomina nawet nieco surowe, delikatne oblicze świętej z ikony albo figurę Matki Boskiej.





I jeszcze z oryginalnym nakryciem głowy:











O wiele lepiej, prawda?



Ginewra jest wyjątkowa z trzech powodów:

- ma aż 19 cali wzrostu, jak na niedawno zamkniętą firmę MF lalka jest olbrzymia
- według informacji z certyfikatu i mnóstwa dołączonych do lalki karteczek wynika, że zrobiono tylko 45 sztuk!
- w pudełku znalazłam list do kolekcjonera od projektanta lalki, prezesa Franklin Mint oraz kostiumografa musicalu


Ciekawe co moje franklinowe szczęście przyniesie mi następnym razem?

niedziela, 12 stycznia 2014

KRAWAL

W Święta w łapki wpadł mi katalog naszej rodzimej lalkarni KRAWAL z Krakowa, sygnującego swoje wyroby takim oto znaczkiem:


Ponieważ dużo osób miało styczność z lalkami od Krawala w dzieciństwie i niektóre mogą się jeszcze walać po piwnicach, a połowy oferty Krawal już nie produkuje, wrzucam tu zdjęcia z katalogu, może ktoś rozpozna swoją lalę :) 

Niestety katalog nie zawiera wszystkich lalek tej firmy, a tylko te, które były produkowane w okresie wydania katalogu (niestety nigdzie nie ma wskazanej daty, strzelam że to lata 90te). Sama szczęśliwie posiadam w kolekcji kilka Krawalów, min. czarnowłosą Joannę, której tu nie ma. Jednak poniższe zdjęcia zawierają niemal wszystkie moldy buzi jakimi Krawal dysponuje, lalki zmieniały jedynie kolory i stroje.

(przepraszam za rozświetlenia, ale katalog jest zrobiony z bardzo śliskiego papieru)


Najbardziej sztandarowy tworek Krawala, czyli urocza Joanna z elastycznymi rękami:










oraz inne przyjazne dzieciom słodziaki:



a tu mój osobisty Sebastian w stroku krakowskim, zakupiony sto lat temu w Sukeinnicach: 










Sama miałam takiego Włodzia tylko w różówo-żółtym ubranku! Niestety, został zagubiony podczas wycieczki w przedszkolu :(


























Nasze polskie Krawale urzekają oczętami, przyjaznym wyglądem i starannym wykonaniem. Szkoda tylko, że tak rzadko można na nie trafić, najczęściej w okolicach Krakowa, bo są naprawdę urocze i takie swojskie.

Niektóre wciąż można zamówić na tej stronie http://www.polskielalki.pl/.